Gisteren en vandaag was het nieuws er vol mee: het ongeluk met de Belgische bus in Zwitserland. Toen ik voor het eerst hierover hoorde op de radio, zat ik mij af te vragen waar het gebeurd kon zijn. Omdat ik zelf vaak in Zwitserland ben geweest en veel tunnels heb gepasseerd. Het bleek een tunnel te zijn waar ik vorig jaar juni nog een aantal keren doorheen ben gereden. Dan komt het nog dichterbij dan dat het al was.
De levens van 28 mensen, waaronder 22 kinderen, zijn plotseling beëindigd. Wat een leed voor de nabestaanden. En dat zijn er heel wat. Families, kerken, buurtgemeenschappen, scholen, noem maar op.
Eigenlijk is dit wat in Afrika regelmatig gebeurt. Kinderen die voortijdig komen te overlijden. Doorgaans aan aids of ondervoeding. Niet door een busongeluk. Maar toch. Wat maakt het toch dat zo'n busongeluk indringender is dan het leed van mensen in Afrika? Misschien wel omdat een ongeluk herkenbaarder is. Immers, wij hadden zelf ook in die bus kunnen zitten. Het leed als gevolg van honger en aids is een ver van ons bed show. Maar niet minder erg.
Rest ons om bescheiden door het leven te gaan. Met de wetenschap dat niets vanzelfsprekend is. En dat we ook helemaal nergens recht op hebben. Het kan zomaar afgelopen zijn. Laten we dankbaar zijn voor wat ons geschonken is en bewogen zijn met de mensen die het minder hebben. Enkel een gebed kan al veel wonderen doen.
donderdag 15 maart 2012
woensdag 14 maart 2012
Mensen van de Weg
Voordat volgelingen van Jezus Christus 'christenen' werden genoemd, behoorden zij tot mensen van de Weg. Dat was hun aanduiding. Ik vind het iets moois in zich hebben. Er zit beweging in. En er zit doel en richting in. Stel dat iemand aan jou zou vragen: 'tot welke religieuze groepering behoor jij eigenlijk?', wat zou je dan liever antwoorden: 'ik ben christen' of 'ik ben een aanhanger van de Weg'. Op zich betekenen beide aanduidingen hetzelfde, namelijk een volgeling van Jezus Christus zijn. Helaas kan er in het woord christen ook iets statisch zitten. Met statisch bedoel ik institutionalisering. Een moeilijk woord misschien. Kortweg bedoel ik hiermee dat de kerk kan zijn verworden tot een instituut. Een soort bunker. Met zijn eigen regels, hiërarchische structuren en taal.
Zijn leden van zo'n kerk nog wel op Weg? Of zijn ze al gearriveerd en staan ze stil. Hullen zij zich in valse gerustheid.
De eerste volgelingen van Jezus waren volop in beweging. Zij zorgden in hun tijd voor een ware revolutie (lees maar eens in het Bijbelboek Handelingen). Ze trokken zich niet terug, maar waren volop in de samenleving aanwezig. Zij verkondigden een Weg, de Weg achter Jezus aan.
Daarom noem ik mij zelf ook graag een aanhanger van de Weg. Omdat deze term mij een spiegel voorhoudt en me de vraag doet stellen: 'Ben ik nog wel op weg en houd ik mijn oog nog wel op Jezus gericht?'
Jezus Zelf gaat ons voor op de Weg. Er zit beweging in omdat Hij leeft. En Zijn Koninkrijk is in aanbouw. Daar zal de Weg uitkomen. Dat is het einddoel.
Zijn leden van zo'n kerk nog wel op Weg? Of zijn ze al gearriveerd en staan ze stil. Hullen zij zich in valse gerustheid.
De eerste volgelingen van Jezus waren volop in beweging. Zij zorgden in hun tijd voor een ware revolutie (lees maar eens in het Bijbelboek Handelingen). Ze trokken zich niet terug, maar waren volop in de samenleving aanwezig. Zij verkondigden een Weg, de Weg achter Jezus aan.
Daarom noem ik mij zelf ook graag een aanhanger van de Weg. Omdat deze term mij een spiegel voorhoudt en me de vraag doet stellen: 'Ben ik nog wel op weg en houd ik mijn oog nog wel op Jezus gericht?'
Jezus Zelf gaat ons voor op de Weg. Er zit beweging in omdat Hij leeft. En Zijn Koninkrijk is in aanbouw. Daar zal de Weg uitkomen. Dat is het einddoel.
zaterdag 25 februari 2012
Verloren en gevonden
Afgelopen maandag mocht ik in de Tweede Mijl in Amsterdam de Bijbeloverdenking verzorgen voor de gasten. Hiervoor had ik een verhaal geschreven en dat met de gasten gedeeld. Hieronder vind je mijn verhaal.
Het is al even geleden, maar ooit woonde er een gelukkig gezin ergens in het oosten van het land. Een vader, een moeder en twee zonen. Voor de buitenwereld zag het er in ieder geval als een gelukkig gezin uit. Tot de jongste zoon op een morgen de studeerkamer van zijn vader binnen liep en vroeg of hij zijn erfdeel alvast in ontvangst mocht nemen. ‘Geef mij het deel dat mij toekomt’, waren zijn woorden. De vader keek vol verbazing op naar zijn jongste zoon, die vastberaden voor hem stond. Vader hield veel van zijn jongste zoon en wilde hem eigenlijk niet laten gaan. Maar hij wist dat de situatie er niet beter op zou worden als hij zijn zoon zou tegenhouden. Hoewel het hem veel verdriet deed gaf de vader een deel van de erfenis aan zijn zoon.
De zoon pakte zijn spullen bij elkaar, gaf zijn vader een hand en zijn moeder een kus en daar ging hij. De wijde wereld in. Op zoek naar het geluk dat hij thuis niet kon vinden. Jarenlang had hij in het bedrijf van zijn vader gewerkt. Hij stond bekend als een harde werker. Daarom was het een volslagen verrassing voor zijn omgeving dat hij zijn koffers pakte. Waar was deze jongen toch naar op zoek? Wat dacht hij in de wijde wereld te vinden wat hij thuis niet kon vinden? Niemand snapte het.
De vader bleef in stilzwijgen gehuld. Iedere avond stond hij voor het raam van de woonkamer te kijken of zijn zoon alweer terug kwam, tegen beter weten in. Mensen in zijn omgeving probeerden hem te troosten, door hem te overtuigen dat het toch vooral niet aan de opvoeding lag.
De jongste zoon had veel geld meegenomen van huis. Daar kon hij de komende tijd wel mee vooruit. Hij ging richting de grote stad waar de wereld aan zijn voeten lag. Hij vond een mooi appartement in het centrum van de stad. Binnen de kortste keren had hij veel vrienden gemaakt die dagelijks bij hem over de vloer kwamen. Samen gingen ze naar theaters en bioscopen en om hun behoeften te bevredigen gingen ze ook regelmatig naar de Rosse Buurt. Zo ging het een tijdje door. Langzaam aan werd de geldvoorraad minder. De jongste zoon dacht zijn vermogen te vermeerderen door te gaan gokken. Maar dat liep slecht af. Hij vergokte alles wat hij nog had. Tot overmaat van ramp kwam er een hongersnood over het land. Nu was niet alleen het geld op, maar ook het eten. Hoe moest de zoon nu zien rond te komen? Hij begon een zwerversbestaan. Op zoek naar werk en inkomen. Maar het was huilen met de pet op. Er was geen van dat alles te vinden. De jongste zoon voelde pijn in zijn hart opkomen. Er kwamen herinneringen in hem naar boven. Hij dacht terug aan het ouderlijk huis. Daar had hij te eten. Daar was werk. Daar waren mensen die om hem gaven.
De oudste zoon was ondertussen nog steeds bij de vader thuis. Net als zijn vader voelde hij het gemis van de jongste zoon. Hoe zou het met hem gaan? Vast niet goed. Hij hoort hier thuis. Dit is de plek waar hij tot zijn recht komt. Samen met de vader stond de oudste zoon iedere avond op de uitkijk. Ze keken dan naar de lange oprit, in de hoop een schimp van de jongste zoon te zien in de verte. Maandenlang, jarenlang, deden ze dat. Tot de oudste zoon aan zijn vader voorstelde om zelf achter de jongste zoon aan te gaan. Hij zou ervoor zorgen dat de jongste zoon weer terug kwam.
De oudste zoon ging richting de grote stad en zocht zijn broer. Na een paar dagen vond hij hem. In eerste instantie bleef de oudste zoon op afstand. Hij wilde de jongste zoon niet onder druk zetten. Het zou zijn eigen keuze moeten zijn om terug te keren naar huis. Op een dag kon de oudste zoon niet langer wachten en stapte op zijn broer af. Toen zijn broer hem zag veranderde zijn verdriet en gevoel van mislukking in blijdschap en dankbaarheid. Zijn grote broer was hem komen opzoeken in het diepste dal van zijn leven waar hij ooit is geweest. Hij had het niet verdiend dat hij werd opgezocht en terug naar huis mocht komen. Hij dacht het allemaal te hebben verspeeld.
Een paar dagen later was de jongste zoon weer thuis. Zijn broer had hem veilig en wel thuisgebracht. De vader zag ze vanuit de verte al aankomen, gooide de deur open en rende naar hen toe. Hij sloot zijn jongste zoon in de armen en heette hem welkom thuis. Er was geen oordeel, er waren geen vragen. Er was alleen liefde. Dankzij de oudste zoon die zijn leven beschikbaar stelde om zijn broer te zoeken.
De Bijbel zegt dat wij allemaal zijn als de jongste zoon. We zijn bij God weggegaan, hebben onze rug naar Hem toegekeerd. Maar dankzij Jezus (de oudste Zoon) is het mogelijk om bij God terug te komen. Ruim tweeduizend jaar geleden koos Hij ervoor om op aarde een zwerversbestaan te leven om zijn broer en zus terug te vinden. Hij heeft tijdens dit zwerversbestaan vele mensen genezen, Hij vertelde over Zijn Vader in de hemel en het koninkrijk dat zou komen. Hij werd gekruisigd en stond na drie dagen op uit de dood. Het zou de weg worden voor de jongste zoon en dochter om terug te keren naar de Vader.
De weg naar God ligt nog steeds open. Nog steeds keren er mensen terug naar God. Ze zijn tot de ontdekking gekomen dat ze het zelf niet redden en Zijn verlossing nodig hebben. Maar er zijn ook mensen die deze weg niet gaan. Ze blijven staan bij het begin. Ze denken geen verlossing nodig te hebben. Het gaat toch goed? Misschien gaat het niet goed, maar wat kan God daaraan veranderen? Ze zijn slachtoffer van hun omstandigheden en leggen zich neer bij hoe het gaat. En er zijn mensen die zich te schuldig voelen om God onder ogen te komen. Hij zal vast een stevige preek gaan ophouden en hen veroordelen.
God staat op de uitkijk. Hij kijkt in de verte of er nog verloren zonen en dochters aan komen. Zijn hart verlangt ernaar hen in Zijn armen te slaan en hen welkom te heten. Ben jij al thuis? Of ben je nog onderweg? Of geloof je het niet, durf je het niet. Er is Iemand die op je wacht…..
Het is al even geleden, maar ooit woonde er een gelukkig gezin ergens in het oosten van het land. Een vader, een moeder en twee zonen. Voor de buitenwereld zag het er in ieder geval als een gelukkig gezin uit. Tot de jongste zoon op een morgen de studeerkamer van zijn vader binnen liep en vroeg of hij zijn erfdeel alvast in ontvangst mocht nemen. ‘Geef mij het deel dat mij toekomt’, waren zijn woorden. De vader keek vol verbazing op naar zijn jongste zoon, die vastberaden voor hem stond. Vader hield veel van zijn jongste zoon en wilde hem eigenlijk niet laten gaan. Maar hij wist dat de situatie er niet beter op zou worden als hij zijn zoon zou tegenhouden. Hoewel het hem veel verdriet deed gaf de vader een deel van de erfenis aan zijn zoon.
De zoon pakte zijn spullen bij elkaar, gaf zijn vader een hand en zijn moeder een kus en daar ging hij. De wijde wereld in. Op zoek naar het geluk dat hij thuis niet kon vinden. Jarenlang had hij in het bedrijf van zijn vader gewerkt. Hij stond bekend als een harde werker. Daarom was het een volslagen verrassing voor zijn omgeving dat hij zijn koffers pakte. Waar was deze jongen toch naar op zoek? Wat dacht hij in de wijde wereld te vinden wat hij thuis niet kon vinden? Niemand snapte het.
De vader bleef in stilzwijgen gehuld. Iedere avond stond hij voor het raam van de woonkamer te kijken of zijn zoon alweer terug kwam, tegen beter weten in. Mensen in zijn omgeving probeerden hem te troosten, door hem te overtuigen dat het toch vooral niet aan de opvoeding lag.
De jongste zoon had veel geld meegenomen van huis. Daar kon hij de komende tijd wel mee vooruit. Hij ging richting de grote stad waar de wereld aan zijn voeten lag. Hij vond een mooi appartement in het centrum van de stad. Binnen de kortste keren had hij veel vrienden gemaakt die dagelijks bij hem over de vloer kwamen. Samen gingen ze naar theaters en bioscopen en om hun behoeften te bevredigen gingen ze ook regelmatig naar de Rosse Buurt. Zo ging het een tijdje door. Langzaam aan werd de geldvoorraad minder. De jongste zoon dacht zijn vermogen te vermeerderen door te gaan gokken. Maar dat liep slecht af. Hij vergokte alles wat hij nog had. Tot overmaat van ramp kwam er een hongersnood over het land. Nu was niet alleen het geld op, maar ook het eten. Hoe moest de zoon nu zien rond te komen? Hij begon een zwerversbestaan. Op zoek naar werk en inkomen. Maar het was huilen met de pet op. Er was geen van dat alles te vinden. De jongste zoon voelde pijn in zijn hart opkomen. Er kwamen herinneringen in hem naar boven. Hij dacht terug aan het ouderlijk huis. Daar had hij te eten. Daar was werk. Daar waren mensen die om hem gaven.
De oudste zoon was ondertussen nog steeds bij de vader thuis. Net als zijn vader voelde hij het gemis van de jongste zoon. Hoe zou het met hem gaan? Vast niet goed. Hij hoort hier thuis. Dit is de plek waar hij tot zijn recht komt. Samen met de vader stond de oudste zoon iedere avond op de uitkijk. Ze keken dan naar de lange oprit, in de hoop een schimp van de jongste zoon te zien in de verte. Maandenlang, jarenlang, deden ze dat. Tot de oudste zoon aan zijn vader voorstelde om zelf achter de jongste zoon aan te gaan. Hij zou ervoor zorgen dat de jongste zoon weer terug kwam.
De oudste zoon ging richting de grote stad en zocht zijn broer. Na een paar dagen vond hij hem. In eerste instantie bleef de oudste zoon op afstand. Hij wilde de jongste zoon niet onder druk zetten. Het zou zijn eigen keuze moeten zijn om terug te keren naar huis. Op een dag kon de oudste zoon niet langer wachten en stapte op zijn broer af. Toen zijn broer hem zag veranderde zijn verdriet en gevoel van mislukking in blijdschap en dankbaarheid. Zijn grote broer was hem komen opzoeken in het diepste dal van zijn leven waar hij ooit is geweest. Hij had het niet verdiend dat hij werd opgezocht en terug naar huis mocht komen. Hij dacht het allemaal te hebben verspeeld.
Een paar dagen later was de jongste zoon weer thuis. Zijn broer had hem veilig en wel thuisgebracht. De vader zag ze vanuit de verte al aankomen, gooide de deur open en rende naar hen toe. Hij sloot zijn jongste zoon in de armen en heette hem welkom thuis. Er was geen oordeel, er waren geen vragen. Er was alleen liefde. Dankzij de oudste zoon die zijn leven beschikbaar stelde om zijn broer te zoeken.
De Bijbel zegt dat wij allemaal zijn als de jongste zoon. We zijn bij God weggegaan, hebben onze rug naar Hem toegekeerd. Maar dankzij Jezus (de oudste Zoon) is het mogelijk om bij God terug te komen. Ruim tweeduizend jaar geleden koos Hij ervoor om op aarde een zwerversbestaan te leven om zijn broer en zus terug te vinden. Hij heeft tijdens dit zwerversbestaan vele mensen genezen, Hij vertelde over Zijn Vader in de hemel en het koninkrijk dat zou komen. Hij werd gekruisigd en stond na drie dagen op uit de dood. Het zou de weg worden voor de jongste zoon en dochter om terug te keren naar de Vader.
De weg naar God ligt nog steeds open. Nog steeds keren er mensen terug naar God. Ze zijn tot de ontdekking gekomen dat ze het zelf niet redden en Zijn verlossing nodig hebben. Maar er zijn ook mensen die deze weg niet gaan. Ze blijven staan bij het begin. Ze denken geen verlossing nodig te hebben. Het gaat toch goed? Misschien gaat het niet goed, maar wat kan God daaraan veranderen? Ze zijn slachtoffer van hun omstandigheden en leggen zich neer bij hoe het gaat. En er zijn mensen die zich te schuldig voelen om God onder ogen te komen. Hij zal vast een stevige preek gaan ophouden en hen veroordelen.
God staat op de uitkijk. Hij kijkt in de verte of er nog verloren zonen en dochters aan komen. Zijn hart verlangt ernaar hen in Zijn armen te slaan en hen welkom te heten. Ben jij al thuis? Of ben je nog onderweg? Of geloof je het niet, durf je het niet. Er is Iemand die op je wacht…..
woensdag 15 februari 2012
Helpen vanuit eigenbelang
Je zou zeggen dat mensen die andere mensen helpen verre van egoïstisch zijn. Als je altijd klaar staat voor de ander laat je het belang van de ander zwaarder wegen dan je eigen belang. Zou je zeggen. Toch is er een hele subtiele manier van hulpverlening. Namelijk helpen vanuit eigenbelang. Om er iets voor terug te krijgen: waardering en goedkeuring. Ook dit is een vorm van egoïsme, overigens niet zo duidelijk zichtbaar voor anderen. Grote kans dat mensen die hieraan lijden het zelf ook niet eens door hebben. Tot ze er zich bewust van worden.
Het is mezelf overkomen. Dagelijks ben ik me ervan bewust en merk ik hoe deze vorm van egoïsme, dit eigenbelang, vastgenageld zit in mijn innerlijk. Bewustwording is de eerste stap naar genezing. De tweede stap is je motivaties eens grondig tegen het licht houden. Daaronder is er genade. De genade van God die ons vrij wil maken van egoïsme. Zodat we meer en meer aan Zijn beeld mogen beantwoorden.
Het is mezelf overkomen. Dagelijks ben ik me ervan bewust en merk ik hoe deze vorm van egoïsme, dit eigenbelang, vastgenageld zit in mijn innerlijk. Bewustwording is de eerste stap naar genezing. De tweede stap is je motivaties eens grondig tegen het licht houden. Daaronder is er genade. De genade van God die ons vrij wil maken van egoïsme. Zodat we meer en meer aan Zijn beeld mogen beantwoorden.
dinsdag 14 februari 2012
Beveiligingslekken
Regelmatig wordt er door hackers ingebroken op websites van providers, bedrijven of gemeenten door een gebrekkige beveiliging. Vandaag liet actualiteitenprogramma Een Vandaag zien dat het kinderlijk eenvoudig is om sluizen en pompen vanuit de huiskamer te bedienen. Met alle gevolgen van dien. Polders kunnen zomaar onder water worden gezet, zonder de bevolking te waarschuwen. De nationale coördinator terrorismebestrijding is ingeschakeld. Ook in de politiek gaan er vragen gesteld worden.
Ik stel me de vraag of het wel zo verrassend is dat dit kan gebeuren. Het wereldwijde web blijkt al langer een kwetsbaar medium. Van mij heeft men niets te vrezen. Ik heb geen idee hoe je kan inbreken op systemen via internet. Maar er zijn slimme vogels die het tot een sport maken om dit te doen. Een onschuldige hobby?
Tot het jaar 2001 was het ondenkbaar dat vliegtuigen gebruikt zouden worden voor terroristische aanslagen. En toch gebeurde wat niemand verwachtte. Als het ondenkbare ineens denkbaar wordt schrikken we.
Wat is ons probleem? Heeft het met de digitalisering van de wereld te maken?
Volgens mij hadden Adam en Eva al een probleem. Dit probleem heeft zich als een olievlek over de menselijke geschiedenis verspreid. Geen beveiligingssysteem is daar tegenop gewassen. Maar er is hoop! Er is redding. Jezus Christus heeft gedaan wat geen mens kon doen. De weg terug naar God open maken. Geen hacker die deze weg kan ondermijnen.
Ik stel me de vraag of het wel zo verrassend is dat dit kan gebeuren. Het wereldwijde web blijkt al langer een kwetsbaar medium. Van mij heeft men niets te vrezen. Ik heb geen idee hoe je kan inbreken op systemen via internet. Maar er zijn slimme vogels die het tot een sport maken om dit te doen. Een onschuldige hobby?
Tot het jaar 2001 was het ondenkbaar dat vliegtuigen gebruikt zouden worden voor terroristische aanslagen. En toch gebeurde wat niemand verwachtte. Als het ondenkbare ineens denkbaar wordt schrikken we.
Wat is ons probleem? Heeft het met de digitalisering van de wereld te maken?
Volgens mij hadden Adam en Eva al een probleem. Dit probleem heeft zich als een olievlek over de menselijke geschiedenis verspreid. Geen beveiligingssysteem is daar tegenop gewassen. Maar er is hoop! Er is redding. Jezus Christus heeft gedaan wat geen mens kon doen. De weg terug naar God open maken. Geen hacker die deze weg kan ondermijnen.
maandag 13 februari 2012
Whitney Houston
Gisteren werd bekend dat Whitney Houston dood is gevonden in een hotel. In de jaren tachtig van de vorige eeuw kwamen vele hits op haar naam te staan. Ze was één van mijn favoriete zangeressen. Na het succes van de jaren 80 en 90 raakte haar carrière in het slob. Het gevolg was dat Whitney alcohol en drugs ging gebruiken.
Ik weet niet wat er allemaal in haar leven gebeurd is. Misschien heeft haar dood een puur natuurlijke oorzaak. Maar als ik hoor over het verloop van haar leven, komt al snel het vermoeden op dat er meer achter zit.
Het is triest dat een leven aan lager wal raakt als succes en roem afnemen. Stel dat Whitney zichzelf van het leven heeft beroofd, dan zijn velen haar voorgegaan. Allesbepalend is hoe je zelf tegen je identiteit aan kijkt. Ligt je identiteit in roem en succes? Of in relaties? Of in je gezondheid en kracht? Het lastige hiervan is dat deze zaken eindig zijn. Dat hoort nu eenmaal bij een mensenleven.
Ik geloof dat mijn identiteit in God ligt. Dat geeft me troost. En hoop. Dan ben ik niet afhankelijk van enig succes en roem (hoewel dit natuurlijk af en toe best lekker voelt). Dan ben ik ook niet afhankelijk van mijn gezondheid. Dan ben ik afhankelijk van God.
Je identiteit zo zien vraagt om hulp. Een mens kan dat zelf niet. De Geest van God biedt uitkomst en leiding. Samen op weg!
Ik weet niet wat er allemaal in haar leven gebeurd is. Misschien heeft haar dood een puur natuurlijke oorzaak. Maar als ik hoor over het verloop van haar leven, komt al snel het vermoeden op dat er meer achter zit.
Het is triest dat een leven aan lager wal raakt als succes en roem afnemen. Stel dat Whitney zichzelf van het leven heeft beroofd, dan zijn velen haar voorgegaan. Allesbepalend is hoe je zelf tegen je identiteit aan kijkt. Ligt je identiteit in roem en succes? Of in relaties? Of in je gezondheid en kracht? Het lastige hiervan is dat deze zaken eindig zijn. Dat hoort nu eenmaal bij een mensenleven.
Ik geloof dat mijn identiteit in God ligt. Dat geeft me troost. En hoop. Dan ben ik niet afhankelijk van enig succes en roem (hoewel dit natuurlijk af en toe best lekker voelt). Dan ben ik ook niet afhankelijk van mijn gezondheid. Dan ben ik afhankelijk van God.
Je identiteit zo zien vraagt om hulp. Een mens kan dat zelf niet. De Geest van God biedt uitkomst en leiding. Samen op weg!
woensdag 8 februari 2012
OK of niet OK?
Voor de studie GPW die ik volg, moet ik momenteel een boek doorlezen van Larry Crabb met als titel 'Kerk'. Larry schrijft dat hij geen zin heeft om naar de kerk te gaan. Tenminste, niet in de vorm zoals deze vandaag de dag veel voorkomt. Zijn stelling is dat we in de kerk tegen elkaar moeten zeggen dat we niet OK zijn. Jij bent niet OK en ik ben ook niet OK. Wij deugen niet. Deze boodschap komt negatief op mij over. Liever hoor ik dat wij wel OK zijn.
Larry's boodschap gaat landen zodra je ontdekt wat hij bedoelt met 'niet OK zijn'. Hij bedoelt daarmee dat we zonder Gods genade niet OK zijn. We hebben niets in onszelf dat God blij stemt of waarmee we iets bij Hem kunnen bereiken. Zonder het offer van Jezus Christus zijn we de betreurenswaardigste mensen. Niet OK dus. Larry's verlangen is dat we wat vaker tegen elkaar zeggen dat we niet OK zijn. Dat is geen reden om onnodig zwaar aan de zonde te tillen. Wel een reden om ons te verheugen in de genade van God.
Overigens, niet OK zijn is wat anders dan niet welkom zijn. We zijn welkom bij God. Zo mogen we ook elkaar welkom heten. Ook, en juist als we niet OK zijn. En we moeten leven door en van Gods genade.
Dit blog dekt niet de lading van het boek. Er staat nog veel meer in!
Larry's boodschap gaat landen zodra je ontdekt wat hij bedoelt met 'niet OK zijn'. Hij bedoelt daarmee dat we zonder Gods genade niet OK zijn. We hebben niets in onszelf dat God blij stemt of waarmee we iets bij Hem kunnen bereiken. Zonder het offer van Jezus Christus zijn we de betreurenswaardigste mensen. Niet OK dus. Larry's verlangen is dat we wat vaker tegen elkaar zeggen dat we niet OK zijn. Dat is geen reden om onnodig zwaar aan de zonde te tillen. Wel een reden om ons te verheugen in de genade van God.
Overigens, niet OK zijn is wat anders dan niet welkom zijn. We zijn welkom bij God. Zo mogen we ook elkaar welkom heten. Ook, en juist als we niet OK zijn. En we moeten leven door en van Gods genade.
Dit blog dekt niet de lading van het boek. Er staat nog veel meer in!
Abonneren op:
Berichten (Atom)