Nieuws dat me aanstaart
Het is kwart voor zes op een koude dinsdagochtend in januari. Buiten is het donker. Ik ben zojuist uit bed gestapt en loop de trap af naar beneden. Zoals iedere ochtend, behalve de zondagochtend, hangt de krant in de brievenbus. Petje af voor de bezorger die het presteert om door weer en wind de krant zo vroeg in de bus te deponeren. Eerder liep ik gretig naar de deur om de krant te pakken. De laatste tijd heb ik dat niet meer. Ik heb het gevoel dat het nieuws me aanstaart. Zo van: Pak je me of niet? Nou, vanochtend maar even niet. Ik ben bang dat het nieuws me opnieuw negatief stemt. Dat ik weer iets lees over de president van Amerika die het waarachtig lukt om (bijna) iedere dag het nieuws te domineren. Of ik lees over een gewelddadige roofoverval. Een ernstig auto-ongeluk. Een vrouw die door haar (ex-) man vermoord is. Een voortvluchtige drugsdealer. Of over Rusland die het niet kon nalaten om weer eens wat bommen op Oekraïne te droppen. Of.... Ik zou het nieuws wel een tijdje ...
